Als ‘Samen oud worden’ ‘Samen loslaten’ wordt

Tegen hoeveel ellende is een relatie bestand? Als je trouwt, is het jullie tegen de wereld: samen kun je alles aan. Samen 2 bedrijven opstarten. Doordeweeks kantoorwerk en de weekenden beurzen draaien waar je eerst als bezoeker te vinden was. Het kan niet stuk. Maar langzaamaan dringt vermoeidheid zich op.

Dan beginnen de financiële problemen. Die kunnen niet zomaar opgelost worden met het vinden van een baan, want het is tegenwoordig echt niet meer zo dat er voor iedereen die wil werken, ook werk is. Uitzendbureaus schrijven je niet meer in en verwijzen je naar de website. Die moet je in de gaten houden voor vacatures. Als je dan solliciteert, krijg je binnen 1 minuut een afwijzing: er is geen vacature, houd de website in de gaten. Maar daar stond de vacature op. Ja, maar toch is er geen vacature. Houd de website in de gaten. Als je aangeeft alles aan te willen pakken voor welk salaris dan ook, word je gezien als iemand die een probleem heeft en die vindt dat een ander dat maar moet oplossen. Guts, je zal als intercedent ook eens moeten werken voor je geld. Stel je voor… In het gelukkige geval dat je dan werk vindt, krijg je geen vaste uren toegewezen. De werklozen die via het UWV worden ingezet (en dus sowieso recht hebben op een uitkering) krijgen dat wel omdat de werkgever daar subsidie voor ontvangt. Jij moet maar zien waar je geld vandaan haalt om de vaste lasten te betalen. De machteloosheid en frustratie slaan toe.

Intussen verwelken de rozen in freelanceland ook in rap tempo en komt de tijd dat je samen werkloos thuiszit. De 2 opgebouwde eenmanszaken gaan ten onder. Teleurstelling komt om de hoek kijken.

Een flinke kluif voor iemand met een persoonlijkheidsstoornis en die begint zich dan ook steeds meer te manifesteren. Je maatje wordt iemand die intensieve verzorging nodig heeft. Je moet leven met de radeloosheid en verwensingen die emotionele episodes met zich brengen. Die hakken er flink in, maar wanneer hier een keerpunt in komt, is het vertrouwen dat het echt goed gaat te ver beschadigd.

Inmiddels bereiken de financiële problemen een absoluut hoogtepunt en wandelt er vrolijk nóg een hardnekkig probleem je leven binnen. Dan begeven je inmiddels door het constante watertrappelen dodelijk vermoeide benen het en ga je kopje onder, de ander meetrekkend.

Je kunt niet anders dan constateren dat het samen niet meer gaat. De gebeurtenissen hebben een te groot gat in je hart geslagen. Dat wat onverwoestbaar leek, is aan metaalmoeheid bezweken.

Samen oud worden leek voorbestemd, maar is overgegaan in samen loslaten. Een proces dat tijd kost, maar dat we op goede voet zijn ingegaan om uiteindelijk het ruim 19 jaar oude boek te kunnen sluiten.

Photo by Herre Heersma
Photo by Herre Heersma

4 reacties


  1. // Beantwoorden

    Lieve Albert en Marga,

    Jullie samen zijn was als een vanzelfsprekendheid. Pijnlijk om te lezen dat het zo ver is gekomen. Voor jullie allebei veel sterkte en positieve energie. Respect voor het omschrijven van jullie situatie.


  2. // Beantwoorden

    Och wat lees ik nu.. onverwacht. Heel veel sterkte in deze tijd. Prachtig dat het kan, samen loslaten.. Sterkte!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *